Bir yol ayrımında durup hangi patikanın devam edeceğine karar vermek, bir ürün yöneticisinin her gün yaptığı işten aslında o kadar da uzak değil. İkisinde de elindeki bilgi hiçbir zaman tam değildir; haritaya, birkaç işarete ve biraz da sezgiye güvenmek zorunda kalırsın.

Doğada yön bulmanın ilk kuralı, yanlış patikada çok uzun süre ısrar etmemektir. Ürün tarafında da aynı disiplin geçerli: bir özelliğin işe yaramadığını gördüğün an, batık maliyeti bir kenara bırakıp geri dönebilmek gerekiyor. Bu, başarısızlık değil, rotayı düzeltmek.

Bir de sabır meselesi var. Zirveye giden en kısa yol nadiren en doğru yoldur; çoğu zaman yavaş ve dolambaçlı ilerlemek, hem enerjiyi korumak hem de yolun detaylarını görebilmek için gerekli. Ürün kararlarında da acele edilen her adım, sonradan geri dönüp düzeltilmesi gereken bir sapma olarak karşına çıkabiliyor.

Sonuçta ikisi de aynı şeyi öğretiyor: net bir hedefin olsun, ama yola nasıl gideceğin konusunda esnek kal.

Uzun bir yürüyüşe çıkarken hangi kitabı yanına alacağını seçmek, bazen rotayı seçmekten daha zor. Ağırlığın her gramı önemliyken bile, boş bir çadırda kitapsız geçirilecek bir akşam düşüncesi kabul edilebilir gelmiyor.

Seçim genelde yolculuğun kendisine göre şekilleniyor: uzun ve sakin bir rotada ağır bir roman, kısa ve yoğun bir kampta ise tek oturuşta bitirilebilecek bir şeyler tercih ediliyor. Bir kitabı doğanın ortasında okumanın, evdeki koltukta okumaktan çok farklı bir tadı var; sayfalar arasına giren rüzgâr sesi ya da uzaktaki bir kuş cıvıltısı, metni tuhaf bir şekilde daha da akılda kalıcı yapıyor.

Zamanla fark ettim ki kitap seçimi de bir rota planlaması gibi: ne kadar zaman var, ne kadar enerji kalacak, hangi ruh haliyle baş başa kalınacak — hepsi hesaba katılıyor.

Bir zirveye çıkarken en çok öğrenilen şey, sabırlı adım atmanın hızlı adım atmaktan çoğu zaman daha etkili olduğu. İlk yarım saat her zaman en heyecanlı ve en hatalı kısım; tempo çok yüksek tutuluyor, sonra geri kalan yol buna ceza ödetiyor.

Bunu bir ekiple birlikte yönetmekle de doğrudan bağlantılı buluyorum. Bir ekibi yönetirken de aynı hataya düşmek çok kolay: en başta herkesi olabildiğince hızlı ilerletmeye çalışmak, ama bu hız sürdürülebilir olmayınca ilerleyen haftalarda tükenmişlik olarak geri dönüyor.

Zirveye yaklaştıkça manzara değil, adımların ritmi önem kazanıyor. Duraklamayı bilmek, tempo düşürmeyi kabul edebilmek — bunlar zayıflık değil, oraya sağlam ulaşmanın koşulu.

İnişte ise başka bir ders var: aşağı inerken dizlerin daha çok yorulması gibi, bir projeyi bitirme aşaması da genelde başlangıcından daha yıpratıcı oluyor. Enerjiyi ona göre planlamak gerekiyor.